Dhimbje dashurie

Shpesh here jetojme

Shpesh here jetojme,
Ne nje bote qe s’ekziston,
Por papritur mesojme,
Se askush s’te vlereson.

Zemra e kupton
Por s’do ta pranoje.
Dhe perseri vazhdon,
Njesoj te mendoje.

Dua te shkoj

Dua te shkoj

Ecja me hapa trishtues, i vetem buze detit ne mbremje dhe kujtimet si hije me trazonin shpirtin dhe syte, i heshtur ne mendime te kujtoj gjithmone ty, zemren time perendeshen e endrrave te mia, shume kohe kane kaluar dhe pa ty jetoj si nje hije i trishtuar ne vetmi, une ecja dalengadale dhe papritur atje larg te shoh ty qe vrapon e gezuar drejt meje, une syve smund tu besoja zemra ime rrahu fort ajo drejt meje vraponte dhe mendoja se ishte nje enderr, vraponte ajo

Kah po të shpien udhët

Kah po të shpien udhët

U heshtën fjalët; më nuk flasim, dremis në melodin e nji kange
që i thot të gjitha.

Flatroj në krahët e saj te enderr’t
gjithandej kah do të doje të isha.
E po të ndjek,

do e kudo që me shpien flatrimet,
kah unë po thurr nji anderr meridiane .
Por sërish e sërish,
po më k’puten fije t’mëndafshta,
e po më shthuren
para vështrimit tënd të perhumbun.